1990 Warmonderhof Tiel :

De school voor biologische dynamische landbouw is een oud landhuis, heel idyllisch,
maar daar waar ik de les antroposofie volg is in een barak even verder op het terrein.
Een soort grote broodtrommel, daar is niks romantisch aan maar de lessen zijn daar in tegen erg interessant.

In die tijd denk ik veel na over hoe ik onze boerderij verder zou willen voort zetten, wat zou ik veranderen en wat niet.
Mijn idealen, de mogelijkheden en de onmogelijkheden.

Het is juist in de lessen van de antroposofie dat ik me zo duidelijk besef hoeveel
onze melkkoeien voor ons doen zonder er ook maar iets voor terug te verwachten.
De koeien die melk voor ons geven werken echt heel erg hard. Ze geven elk jaar een kalfje.
(Want na het geven van een kalfje geeft de koe weer melk.)
Een koe verwerkt heel veel voer tot melk en mest.
Daar is ze 23,5 uur per dag mee bezig. (ze slaapt ongeveer een half uurtje)
Eten en herkauwen is wat ze de hele dag doet.
Als de kaken van een koe stil staan dan is ze ziek.

Wat zouden wij een koe terug kunnen geven ? Als dank voor wat ze ons geeft.

Onze koeien eten lekkeren worteltjes

1990 militairendienst Utrecht

Ik zit in een groot lokaal met allemaal anderen jongens voor de keuring van de militairendienst.
Eigenlijk wist ik het al maar nu ik de generaal voor "de klas" hoor praten
over het leger weet ik het helemaal zeker : Ik ga echt niet in dienst!

Wat ik bv heel vervelend vind van het leger
is het feit dat je behandeld wordt als een nummer, een ding, een productiemachine.
Dat geeft geen waarden.

Terug in de trein bedenk ik me iets wat ik onze koeien zou kunnen terug geven.
Waardigheid ! Het gevoel dat ze iemand zijn, Dat ze iets voor ons hebben betekend.
Een individu.
Geen nummer, geen productie fabriek en geen massa eenheid.

Ik neem me zelf dan ook voor om onze koeien een naam te geven en een achternaam.
Door dat ze een achternaam hebben kan elk nieuw kalfje weer een eigen nieuwe naam krijgen
en niet de naam van hun moeder met een nummer er achter.
Dan is Marie 334 als nog een nummer.
Door de achternamen weten we meteen uit welke familie ze komen.
En ook belangrijk, ik wil niet heel veel koeien gaan melken maar een koppel
dat we bij naam kennen en zo ook persoonlijke aandacht kunnen geven.

Niet een jaar later na mijn goede idee komt onze regering met de oormerk verplichting.
Alle koeien krijgen een nummer die ze als een streepjes code in hun eigen oor moeten dragen.

Jullie begrijpen dat ik me daar met hand en tand tegen verzet hebt.

De koeien worden sinds de oormerken net als een pak melk gescant.
Op de markt, bij het melken, met het voeren, bij de slacht, noem maar op.
Lekker makkelijk.

Over de 20 jaar strijd die daar op volgde zou ik een heel boek vol kunnen schrijven,
dat zal ik jullie besparen.
(Al hoe wel "persoonlijk leed" wel goed verkoopt,
dus de kans dat m'n boek een bestseller wordt is heel groot : )

Advertentie Nu verschenen: telegraaf : "Zeer emotioneel en aangrijpend boek" Volkskrant: "Mooi en pakkend geschreven"

Na 20 jaar strijd zou je denken dat een mens daar weerbaar door wordt.
Dat alle bedreigingen en sancties die de overheid steeds maar weer bedenkt om ons te laten buigen,
ons niet meer raakt, maar niets is minder waar.

Dit jaar kom ik er achter dat alle frustraties van de jaren in mij opstapelen.
En dat kan niet zo door gaan. Want er komt een moment en dan is de emmer vol.
En gek genoeg werkt het in het hoofd van de mens net zo als een emmer water.
Als de emmer bijna vol zit stroomt het niet over en dus gaat het nog.
En als het nog gaat gaan we maar weer verder.
Maar er komt een moment dat de emmer overstroomt en dan is het ook goed mis.
In één keer gaat het niet meer.

De emmer in mij moet dus of geleegd worden of niet meer verder vol worden gedruppeld.
Dat laatste kan ik niet stoppen want de overheid gaat door en door.
En elke keer weer met nieuwe mensen die vol goede moed de strijd aan gaan,
"dit varkentje zullen we wel even wassen".
Dan maar optie één; De emmer moet leeg.

Jullie hebben het waarschijnlijk wel zo langzaamerhand in de gaten dat dit eigenlijk ook geen nieuwsbrief is
maar een therapeutische manier van mij om de emmer te legen.
Als dit niet helpt komt er als nog een boek :)

Ilse heeft voor de controle van dit jaar ook iets goeds bedacht.
We hebben een aantal mensen uitgenodigd die er bij willen zijn om ons te steunen.
Zodat we niet alleen voor die stomme controleurs staan met de steeds weer nieuwe regeltjes en dreigementen.

Dus gelukkig was dit jaar de partij van de dieren (Bram van Lier) en Groenlinks erbij om ons te steunen.
Dank jullie wel :)

Hier stond een foto van de twee controleurs in een blauw pak Zij keken of wij alles wel correct volgens de letter van de wet uitvoeren Maar de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) belden ons op of we onmiddelijk de foto van de website wilden halen. Blijkbaar zijn ze niet zo trots op hun werk

Ons kranten artikel in de schagen courant lezen over de oormerken ?
Probeer deze link

meer nieuwsbrieven lezen ?